نمایش تصاویر

در اكثر نمایشگرهای كامپیوتری، تصویر ارائه شده بر روی صفحه نمایشگر از واحدهای جداگانه‌ای تشكیل شده است كه تحت عنوان 'پیكسل' (Pixel) شناخته می‌شوند. هر پیكسل، یك ناحیه مربع شكل كوچك از صفحه نمایشگر را اشغال كرده و در هر لحظه، یك رنگ معین را نمایش می‌دهد. پیكسلها به گونه‌ای مرتب شده‌اند تا یك آرایه 2 بعدی را تشكیل دهند.اشیاء مختلف، با تنظیم رنگ پیكسلهای مشخص بر روی صفحه نمایش، ترسیم می‌شوند.نمایش پیكسلی، باعث ایجاد لبه‌های ناهموار شده و از چشم بیننده چندان مطلوب به نظر نمی‌رسد. هرچه چگالی و یا كثرت پیكسلها بر روی یك ابزار نمایشگر بالاتر باشد، ناهمواری لبه‌های اشیاء نیز كمتر جلب توجه خواهند كرد.

در طول سالهای گذشته، تعداد پیكسلهای قابل نمایش بر روی نمایشگرهای كامپیوتری به میزان چشمگیری افزایش یافته است. هنوز مدت زیادی از زمانیكه نمایشگرهای 480 * 640 بعنوان یك استاندارد شناخته می‌شدند، نگذشته است. در حال حاضر مشاهده نمایشگری با وضوح 768 * 1024 یا 1024 * 1280 و حتی بالاتر از آنها نیز كاملاً عادی است. مقدار حافظه ویدیوئی و قابلیتهای نمایشگر و آداپتور ویدیوئی كامپیوتر شما، تعداد پیكسلهای قابل نمایش بر روی نمایشگر آن را محدود می‌كنند. شكل [2]، مؤلفه‌های یك سیستم ویدیوئی نمونه را نشان می‌دهد. 'فریم بافر' یك بلوك از حافظه ویدیوئی است كه رنگ هر پیكسل را بر روی نمایشگر كنترل می‌كند. هر پیكسل بر روی صفحه نمایشگر، دارای یك موقعیت متناظر در حافظه ویدیوئی است كه اندازه آن معمولاً بین 1 تا 32 بیت می‌باشد. در بسیاری از سیستمها، امكان نوشتن و خواندن حافظه گرافیكی درست همانند هر موقعیت حافظه دیگری وجود دارد. یك نرم‌افزار كاربردی می‌تواند رنگ نمایش داده شده بر روی صفحه نمایشگر را تنها با تغییر یك مقدار (Value) در حافظه، تغییر دهد. كنترلر ویدیوئی، مقادیر داخل بافر فریم را به سیگنالی تبدیل می‌كند كه امكان نمایش آن بر روی صفحه نمایشگر وجود دارد.

چاپگرهای كامپیوتری نیز برای نمایش تصاویر مورد استفاده قرار می‌گیرند. امروزه اكثر این چاپگرها، یك مكانیزم شبیه به سیستمهای ویدیوئی را به خدمت می‌گیرند. آنها تصویر را به تعدادی پیكسل تقسیم می‌كنند، اما با چگالی بسیار بیشتری نسبت به تعداد پیكسلها بر روی نمایشگرهای كامپیوتری. در واقع می‌توان گفت كه كمترین چگالی پیكسل قابل دستیابی برای یك چاپگر دفتری امروزی به 300 تا 600 پیكسل (نقطه) در هر اینچ می‌رسد. چاپگرها نیز دارای یك حافظه قابل مقایسه با فریم بافر هستند، به استثنای آنكه داده‌ها بر روی یك كابل سریال و یا پارالل منتقل می‌شوند، نه مستقیماً از طریق باس سیستم. تصویر، ابتدا در حافظه چاپگر ایجاد شده و سپس بر روی كاغذ، ثبت می‌گردد.

تمام چاپگرها بر اساس نگاشت حافظه بصورت پیكسلها، كار نمی‌كنند. رسامها (Plotters) كه برای ترسیمات مهندسی مورد استفاده قرار می‌گیرند، دارای قلمهائی هستند كه توسط فرامین ویژه‌ای كنترل می‌شوند (مثلاً ترسیم یك خط از نقطه اول تا نقطه دوم، ترسیم یك بیضی در داخل یك مستطیل مشخص و یا ترسیم متن با استفاده از یك فونت مشخص شده در یك محل معین). در روزگاران قدیم، نمایشگرهای كامپیوتری مخصوص كاربردهای گرافیكی نیز به همین شیوه كار می‌كردند.

گرافیكهای برداری و بیت‌مپ

درست همانطور كه عملكرد ابزارهای نمایشگر دارای دو شیوه عمومی است، می‌توان فرمتهای فایلهای گرافیكی را نیز به دو كلاس عمومی تقسیم نمود : برداری (Vector) و بیت‌مپ (Bitmap). فرمتهای گرافیكی برداری، برای ارائه یك تصویر از یك مجموعه از فرامین ترسیمی استفاده می‌كنند. شكل [3]، یك تصویر برداری نمونه را نشان می‌دهد كه با استفاده از فرامینی برای ترسیم دو منحنی و یك مربع، ایجاد شده است.