انتخاب یک زاویه درست در عکاسی

---

وقتی برای اولین بار یک دوربین حرفه‌ای را در دست می‌گیرید، اولین چیزی که
به ذهنتان می‌رسد این است که عکاسان حرفه‌ای چه کار می‌کنند. ممکن است
بارها سعی کرده باشید عکس‌هایی همانند آن‌ها بگیرید، اما احتمالا هیچ‌وقت
عکس‌هایتان شبیه آن‌ها نشده است. بحث بر سر عکس‌های منظره و طبیعت بی‌جان
نیست. این روز‌ها دوربین‌های دیجیتال پیشرفته، عکاسی طبیعت را به یک
سرگرمی همگانی بدل کرده‌اند. اما عکس‌های پرتره چطور؟ عکاسان هنوز هم
مهارت‌های خود را در این زمینه به پیشرفت فناوری نباخته‌اند. هنوز هم
انتخاب یک زاویه مناسب، مهم‌ترین بخش انتخاب کادر است. مطمئناً تنها داشتن
یک اتومبیل پورشه شما را به یک راننده فرمول یک تبدیل نمی‌کند. رانندگان
حرفه‌ای می‌دانند که دقیقاً کجا باید بپیچند. عکاسان حرفه‌ای هم می‌دانند
از کدام زاویه سوژه خود را شکار کنند!


بیشتر
عکس‌های پرتره طوری گرفته می‌شوند که دوربین دقیقاً هم سطح چشم‌ها قرار
دارد. این کار هیچ دلیل و قانون خاصی ندارد و احتمالا به نوعی عادت قدیمی
باز‌‌می‌گردد. زیرا با تنظیم دوربین در این سطح، تمامی سر و صورت سوژه در
تصویر گنجانده می‌شده است. تقریباً شبیه همان چیزی که نقاشان در تابلوهای
رئالیستی بدان عمل می‌کردند. از آنجا که اغلب دوربین‌های دیجیتال به کاربر
امکان می‌دهند در هنگام عکسبرداری از LCD آن استفاده نمایید، دیگر
می‌توانید هنگام عکسبرداری دوربین را از صورت خود دور نمایید و آن را در
زاویه‌هایی غیر معمول‌تر نگاه دارید.

سعی کنید با کج و راست کردن
زاویه افقی دوربین، زاویه‌های بهتری را برای عکسبرداری پیدا کنید. یا مثلا
دوربین را بالای سر یا جلوی سینه‌ خود نگاه دارید. دور شدن از سوژه در هر
حالت می‌تواند شدت تغییر زاویه را ملایم‌تر کند. فرقی نمی‌کند؛ مهم این
است که هم سطح صورت نباشد. یکی از بهترین زاویه‌های عکسبرداری پرتره از
کودکان این است که روی زمین دراز بکشید و دوربین را کمی پایین‌تر از صورت
او نگاه دارید.

(نکته منظره‌ای: یکی از زیباترین زوایای عکسبرداری
از کوه‌ها هنگامی به وجود می‌آید که به پشت، روی زمین بخوابید و دوربین را
رو به آسمان بگیرید).

‌دوربین را هم‌سطح کمرتان نگاه دارید و در
حالی که راه می‌روید، عکس بگیرید. احتمالاً برخی از عکس‌هایتان محو خواهند
بود، اما برخی دیگر از آن‌ها بسیار زیبا می‌شوند. این کار به‌ویژه در زمان
عکسبرداری از مکان‌های مربوط به گردشگری و در نور روز بسیار کاربرد دارد.
بهتر است در این حالت فاصله‌ شما از خود محل به گونه‌ای باشد که سوژه اصلی
(مثلا ساختمان قدیمی آن) در تصویر بگنجد.

هنگامی که از یک سوژه با
خطوط موازی زیاد عکسبرداری می‌کنید (مثل یک دیوار یا پرچین)، دوربین را با
زاویه 45 درجه از سطح قائم نگاه دارید تا جلوه‌ای زاویه‌دار به تصویر
بدهد. این کار حالت زیباتری نسبت به زاویه مستقیم دارد.‌

هنگامی که
یک زاویه خوب پیدا می‌کنید، هرگز تصور نکنید با قرار گرفتن در آن ممکن است
دیگران درباره شما چه فکری کنند. زاویه خوب برای شما ماندگارتر از تصور
افراد نا‌آشنا است. سعی کنید با نشان دادن نتیجه عکس روی‌LCD دوربین،
امکان تماشای زاویه زیبایتان را به آن‌ها نیز بدهید.‌

زاویه‌ای در
حدود 30 درجه بالاتر یا پایین‌تر از سطح چشم برای عکس‌های پرتره بسیار
مناسب است، اما هرگز زاویه‌های پایین‌تر از این سطح را برای افراد چاق به
کار نبرید. نتیجه عکس، سوژه را بسیار بزرگ‌تر از اندازه واقعی نشان خواهد
داد. دقیقاً به همین دلیل عکاسان حرفه‌ای برای بزرگ‌تر نشان دادن چیز‌های
کوچک، روی زمین دراز می‌کشند و از سوژه رو به بالا عکس می‌گیرند.

بهترین
عکس‌های پرتره معمولاً هنگامی ثبت می‌شوند که نگاه سوژه (به طور طبیعی و
نه با چرخاندن مصنوعی گردن) به سوی دیگری است. اما اگر سوژه‌ شما دقیقاً
داخل دوربین نگاه می‌کند، حداقل سعی کنید زاویه‌ای بالاتر یا پایین‌تر را
انتخاب کنید.


پیدا
کردن یک زاویه مناسب در اکثر اوقات بستگی به خود سوژه و ارتفاع آن دارد.
اما یک قانون کلی را فراموش نکنید: <هرگز زاویه‌ای را انتخاب نکنید که
همه آن را می‌بینن
گروهی از عکاسان حرفه ای

معلومه که شما به گرافیک علاقه داری