­­_­­­­در سيستم عامل Dos جهت راه اندازي و نصب سخت افزارها از دو فايل مشهور به نامهاي Autoexexc.bat و Config.sys استفاده مي شد . براي مثال جهت راه اندازي CD-ROM در محيط DOS از دستورات ويژه اي استفاده مي شد و يا اينكه اين كار به وسيله يك ديسكت نصب CD-ROM  انجام مي شد كه آن ديسكت نيز اين دو فايل را تغيير مي داد. اما با ظهور و پيدايش ويندوز نگارش   2 دوفايل جديد به دنيا آمدند كه عبارت بودند از Win.ini ، System.ini كه به آنها فايلهاي مقدار دهي اوليه (initialization) نيز گفته مي شد. در داخل اين دوفايل اطلاعات سخت افزاري و نرم افزاري ويندوز نيز موجود بود. مهمترين مشكلي كه اين اين روش  داشت اين بود كه هر نرم افزار كاربردي براي خودش فايلهاي I NI مخصوصي درست مي كرد و در داخل پوشه ويندوز قرار ميداد كه اين تعدد فايلهاي .INI باعث سردرگمي كاربران و ناظران سيستم مي شد و از آنجائيكه اين فايلها، فايلهاي متني بودند كه در دايركتوري اصلي ويندوز قرار مي گرفتند همواره در معرض خطر قرار داشتند. براي همين منظور طراحان ويندوز تصميم به ايجاد رجيستري كردند و آن را تبديل به يك بانك اطلاعاتي مركزي نمودند كه همة پارامترهاي سيستمي و برنامه هاي كاربردي را در خود جاي دهد و بدين ترتيب رجيستري در ويندوز 95 ايجاد شد و هم اكنون نيز در كليه ويندوزها، رجيستري همچنان همان ساختار اوليه خود را در ويندوز 95 حفظ كرده است.

مهمتري مزاياي رجيستري را مي توان در موارد زير خلاصه نمود:

       1.          مركزيت داشتن داده ها و اينكه كليه نرم افزارها مقدار دهي اوليه خود را از رجيستري مي خوانند.

       2.         مسئله امنيت، فايلهاي رجيستري داراي مشخصه هاي H idden و Read-only مي باشند، بنابر اين احتمال اينكه بطور تصادفي حذف شوند از بين رفته است.

داشتن يك محيط ثابت، ‌جهت ديدن رجيستري و تغيير دادن آن ميتوان با استفاده از فرمان Regedit در پنجره Run ، محيط رجيستري را مشاهده و آن را دستكاري نمود.